Polish Czech English French German Italian Portuguese Russian Spanish Turkish

Brzana

07. 03. 29
Wpis dodał: Kulashaker
Odsłony: 5056
Nazwa polska: Brzana
Nazwa łacińska: Barbus barbus
Rodzina: karpiowate, Cyprinidae
 
brzana
 
Wygląd: silnie wydłużone, smukłe ciało o niemal prostej linii brzucha i tylko nieznacznie wypukłym grzbiecie. Ryjkowato wyciągnięty pysk z dolnym otworem gębowym, otoczonym grubymi, mięsistymi wargami; na brzegu szczęki górnej 4 wąsiki. Średniej wielkości łuski koliste, 55-64 wzdłuż linii bocznej. Płetwa grzbietowa z [11-]12 (najdłuższy, twardy promień na tylnej krawędzi drobno piłkowaty), odbytowa z 8 promieniami. Zęby gardłowe trójszeregowe 2.3.5.-5.3.2. Ubarwienie: grzbiet brązowy do szarozielonego, boki jaśniejsze ze złotawym połyskiem, brzuch białawy, często czerwonawo opalizujący. Długość: 30-50 w (masa 0,5-2 kg), maksymalnie 100 cm i 15 kg.
Występowanie: w Europie od pd: zach.- przez Francję i obszary na północ od Pirenejów i Alp po Niemen i Dniepr na wschodzie oraz zach. część zlewiska Morza Czarnego na południu. W Polsce na obszarze całego kraju jednak z powodu zanieczyszczenia w wielu rzekach obecnie zanika.
Środowisko: dobrze natlenione, czyste wody rzek o piaszczystym lub żwirowatym dnie (kraina brzany).
Tryb życia: stadnie żyjąca ryba przebywająca w ciągu dnia przeważnie w wartkim nurcie rzeki blisko dna.
Rozród: tarło od maja do lipca na płytko zanurzonych ławicach żwiru. Samica składa 3000-9000 jaj; rozwój zarodków trwa 10-15 dni.
Pokarm: drobne organizmy bentoniczne, ikra i w niewielkim stopniu pokarm roślinny.
Uwagi: ikra, a często i mięso brzany w okresie tarła, są trujące.
Gdzie łowimy: Środkowe i wyższe, lecz nie wyraźnie górskie biegi większych rzek, o wodzie wartkiej, czystej, niezbyt zimnej, dnie piaszczysto - żwirowatym lub kamienistym, w którym szuka uskoków i zagłębień. Za dnia trzyma się silnego nurtu, dołów pod jazami, wartkich skrajów zatok, okolic dopływów. W czystej wodzie widać bądź przesuwające się przy dnie ryby, bądź ich cienie, bądź żółtawe rozbłyski, towarzyszące obracaniu się ryb na boki podczas zbierania pokarmu. Pod wieczór ściągają w miejsca spokojniejsze; niekiedy wyskakują nad wodę z charakterystycznym furkotem.
Kiedy łowimy: Najlepszym okresem jest późne lato i jesień, do końca października. Bierze jednak też wcześniej, od marca. Na ogół wcześnie rano i wieczorem, jedynie przy zmętnieniu wody — cały dzień. W zimie żeruje słabo, ale daje się łowić spod lodu.
Na co łowimy: Podczas wiosennych przyborów wszelkie dżdżownice, latem, w wodzie czystej — larwy wodne (zwłaszcza coraz rzadsze widelnice), białe robaczki, pijawki, bardzo małe żywce (zwłaszcza głowacze i kiełbie), martwe rybki lub fileciki. Typową przynętą brzanową jest ser; szczególną skuteczność wykazuje tzw. serek cielęcy, czyli ścięte mleko, uzyskiwane w rzeźniach z żołądków młodych cieląt, wydzielające bardzo mocny, ostry zapach. Konopie, kasza kukurydziana, groch, ciasta, kiełbasa. Błystki, zwłaszcza obrotowe, sztuczne muszki — nimfy.
Jak łowimy: Podstawowa zasada — przynęta musi się przesuwać po dnie lub na nim spoczywać. Na średnich głębokościach przepływanka z przynętami niewielkimi, w nurcie głębokim i wartkim — zestaw mocniej obciążony i przynęty duże. W metodzie angielskiej oznacza to odpowiednio zestaw lekki ze spławikiem typu Avon (haczyk nr 12 lub zbliżony) i najcięższy, ze spławikiem Balsa (haczyk nr 8 lub zbliżony). Na wszelkich głębokościach oraz w dołach wymytych za przeszkodami doskonale sprawdza się przystawka z ciężarkiem toczącym się po dnie. W większych rzekach o równym korycie można łowić na nimfy z drewienkiem tyrolskim. Zacięcie musi być dość mocne. Brzana jest niezwykle silna, a walkę dodatkowo utrudnia nurt. Ponadto może się zdarzyć tarcie przyponem o piłkowatą krawędź płetwy grzbietowej, co zagraża osłabieniem żyłki. Ikra brzany jest trująca.
  

Partnerzy

http://moczykije.pl/85-katalog-ryb/65-brzana.html
Do góry