Polish Czech English French German Italian Portuguese Russian Spanish Turkish

Miętus

07. 03. 29
Wpis dodał: Kulashaker
Odsłony: 4969
Nazwa polska: Miętus
Nazwa łacińska: Lota lota
Rodzina: dorszowate, Gadiformes
 
mietus
 
Wygląd: wydłużone, w przedniej części walcowate, w tylnej bocznie spłaszczone ciało o szerokiej, płaskiej głowie. Szeroki, słabo półdolny otwór gębowy; szczęki z drobnymi zębami. Jeden dłuższy wąsik na podbródku i 2 bardzo krótkie na szczęce górnej przy otworach nosowych. Drobne, delikatne łuski koliste. Linia boczna niepełna. Pierwsza płetwa grzbietowa wsparta 9-16, druga 67-85 promieniami. Płetwy brzuszne przesunięte na gardło. Ubarwienie: grzbiet brązowy, żółtoolwkowy lub zielonkawy z ciemnym, niewyraźnym marmurkowaniem, boki jaśniejsze, żółtawe, brzuch białawy. Długość: 30-60 rm (masa 0,5-2 kg), do 120 cm (ponad 25 kg).
Występowanie: szeroko rozmieszczony od zach. i środk. Europy do Amuru i okolic jeziora Bajkał. W Polsce niezbyt licznie we wszystkich wodach śródlądowych, zalewach oraz w przybrzeżnych wodach Bałtyku.
Środowisko: od słonawych wód ujść rzecznych i portów do chłodnych, głębokich wód jezior i rzek aż po krainę pstrąga; w jeziorach alpejskich do wysokości 1200 m n.p.m.
Tryb życia: aktywna o zmierzchu i w nocy ryba bentoniczna, wiodąca samotniczy tryb życia.
Rozród: tarło od listopada do marca przy temperaturze wody 0,5-4°C. Jaja (ok. 1000000 na kg masy ciała samicy) unoszą się swobodnie w wodzie. Rozwój zarodków trwa 6-10 tygodni. Przy długości 6-7 mm larwy unoszące się do tej pory w wodzie przechodzą do bentonicznego trybu żrycia. Małe miętusy kryją się pod kamieniami.
Pokarm: drobne zwierzęta bentoniczne, później również ikra i wylęg ryb.
Gdzie łowimy: Dobrze natlenione, zimne i czyste wody płynące, a także głębsze partie jezior o podobnych warunkach (np. niektóre akweny Mamr). Trzyma się podmytych brzegów, kamiennych nawisów, dołów wybitych pod spadkami wody, wykrotów pod korzeniami itp. Lubi dno twarde, piaszczyste lub żwirowe.
Kiedy łowimy: Za najlepszy czas uważa się powszechnie listopad, a potem koniec zimy, do marca; łowi się jednak również i w pozostałych miesiącach. Zdecydowanie lepiej żeruje przy niskich temperaturach, najczęściej wieczorem i w nocy. Tylko przy silnie zmętnionej wodzie oraz zimą podczas dużego zachmurzenia bierze w ciągu dnia. Ogólna zasada: im gorzej, tym lepiej, czyli jest to ryba psiej pogody.
Na co łowimy: Żywe i martwe rybki (najlepiej głowacze), fileciki, paski mięsa, dżdżownice i w ogóle wszystko co mięsne.
Jak łowimy: Przede wszystkim przystawki. Sprzęt musi być solidny — nie tyle ze względu na rybę, która nie walczy szczególnie energicznie, co z powodu bliskości zawad. Podczas łowienia w nocy konieczne są akustyczne (np. dzwonek) lub świetlne wskaźniki brań. Co pewien czas trzeba wędkę sprawdziać, gdyż zdarza się, że miętus bierze niezauważalnie i pozostaje w miejscu, przyprawiając łowiącego o zbędne czekanie. Sportowo mało atrakcyjny, mięso ma bardzo smaczne. Za szczególny już przysmak uchodzi wątroba.

  

Partnerzy

http://moczykije.pl/85-katalog-ryb/75-mitus.html
Do góry