Polish Czech English French German Italian Portuguese Russian Spanish Turkish

Okoń

07. 03. 29
Wpis dodał: Kulashaker
Odsłony: 4952
Nazwa polska: Okoń
Nazwa łacińska: Perca fluviatilis
Rodzina: okoniowate, Percidae
 
okon
 
Wygląd: mniej lub bardziej wygrzbiecone ciało o tępym pysku z szerokim, końcowym otworem gębowym. Pokrywa skrzelowa w tylnej części spiczasto wyciągnięta i zakończona mocnym kolcem. Drobne łuski grzebykowate, 57-74 wzdłuż linii bocznej. Dwie oddzielone od Okoń siebie płetwy grzbietowe: 1. z 13-17 twardymi, ciernistymi, 2. z 1-3 cierniami i 13-15 miękkimi promieniami; płetwa odbytowa z 2-3 twardymi, ciernistymi i 8-10 miękkimi promieniami. Ubarwienie: grzbiet ciemnoszary do niebieskiego lub oliwkowozielonkawego, boki jaśniejsze z 6-9 ciemnymi pręgami lub rozwidlonymi przepaskami, brzuch biały do czerwonawego ze srebrzystym połyskiem. Pierwsza płetwa grzbietowa z czarną plamą na tylnej krawędzi; płetwy brzuszne i odbytowa czerwonawe. Samce są jaskrawiej ubarwione od samic. Długość: 20-35 cm (masa ciała do 1,2 kg), maksymalnie 50 cm (i masie do 2 kg; w delcie Kubania do 4 kg).
Występowanie: w Europie szeroko rozmieszczony, w Polsce należy do najpospolitszych gatunków ryb.
Środowisko: stojące i płynące wody po krainę lipienia (do wysokości 1000 m n.p.m.).
Tryb życia: ryba osiadła, preferująca czyste wody o spokojnym nurcie nad twardym dnem.
Rozród: tarło od wczesnego marca do czerwca; drobne jaja połączone śluzem zawisają w postaci długich taśm lub zasłon na wodnych roślinach, kamieniach i zatopionych gałęziach. Wyląg następuje po 2-3 tygodniach.
Pokarm: bezkręgowce, ikra i wyląg, małe ryby.
Gdzie łowimy: Wszelkie wody płynące i stojące, z wyjątkiem najbystrzejszych odcinków górskich oraz ubogich w tlen bajorek. Zdecydowanie jednak lubi wodę dobrze natlenioną. Trzyma się pobliża kryjówek: kamieni, zatopionych drzew itd. W jeziorach duże stada żerują w różnych miejscach i na różnych wysokościach, w miarę jak przemieszczają się ławice drobnicy, podążającej za skupiskami planktonu. Miejsce okoniowych łowów wskazują czasem stada rybitw, polujących z góry na rybki uciekające ku powierzchni.
Kiedy łowimy: Cały rok. Najlepszy sezon rozpoczyna się w sierpniu i trwa do pierwszych przymrozków. Spod lodu — najlepiej w grudniu i styczniu.
Na co łowimy: Czerwone i białe robaczki, kawałki rosówek, ochotki; żywe i martwe rybki; woblery i błystki obrotowe, których skuteczność znacznie podnosi czerwony wabik; sztuczne muszki typu nimfa; błystki podlodowe i mormyszki, których atrakcyjność zwiększa założenie na haczyk oka złowionego okonia; skrawki okoniowego mięsa.
Jak łowimy: Wszelkie metody spławikowe i przystawki; spinningowanie woblerami, błystkami lub systemikami z martwą rybką, latem bliżej powierzchni, w pozostałych porach przy dnie; podlodówka i muchówka. Holować trzeba ostrożnie, bo ma kruche wargi. Małe okonie stanowią doskonałą przynętę na różne drapieżniki. Nie ma potrzeby obcinania im płetwy grzbietowej. Mięso bardzo smaczne, ale wielu zniechęca konieczność skrobania mocno przylegającej łuski. Są jednak i na to sposoby.
  

Partnerzy

http://moczykije.pl/85-katalog-ryb/76-oko.html
Do góry