Polish Czech English French German Italian Portuguese Russian Spanish Turkish

Płoć

07. 03. 29
Wpis dodał: Kulashaker
Odsłony: 6225
Nazwa polska: Płoć
Nazwa łacińska: Rutilus rutilus
Rodzina: karpiowate, Cyprinidae
 
ploc
 
Wygląd: mniej lub bardziej wygrzbiecone, bocznie spłaszczone ciało. Linia brzucha między płetwami brzusznymi a odbytem zaokrąglona. Początek płetwy grzbietowej nad (lub tylko nieznacznie za) nasadą płetw brzusznych. Wąski otwór gębowy ustawiony prawie poziomo. Tęczówka oka czerwona (w odróżnieniu od tęczówki bardzo podobnej do płoci wzdręgi). Duże łuski koliste, 39--48 (zwykle 42-45) wzdłuż linii bocznej. Płetwy piersiowe z 16, grzbietowa z 12-14, odbytowa z 12-14 promieniami. Zęby gardłowe jednoszeregowe 5[6]-5. Ubarwienie: grzbiet ciemno- lub niebieskozielony, boki srebrzyste o żółtawym połysku, brzuch w okresie godowym opalizujący czerwonawo, samce z wysypką perłową. Długość: 25-30 [-50] cm.
Występowanie: Europa na północ od Pirenejów i Alp po Ural i dalej na Syberii.
Środowisko: wody stojące i wolno płynące.
Tryb życia: stadna ryba obficie zarośniętej roślinnością strefy przybrzeżnej.
Rozród: tarło w kwietniu i maju. Kleiste jaja osiadają, podobnie jak wylęgające się po 4-10 dniach larwy, na roślinach wodnych, korzeniach pod wodą i kamieniach.
Pokarm: drobne zwierzęta i rośliny.
Uwagi: w Czarnej Orawie stwierdzono występowanie p. karpackiej (R. r. carpathorossicus), która występuje w dorzeczu Dunaju (przyp. tłum.). W limanach mórz Czarnego, Azowskiego i Kaspijskiego żyją 2 formy anadromiczne: latań (R. r. heckeh) i woble kaspijska (R. r. caspius). W wielu krajach, zwłaszcza w Anglii, uważana za rybę wybitnie sportową — u nas cieszy się umiarkowanym poważaniem, co nie przeszkadza, że stanowi zdecydowanie najczęstszą zdobycz: na przeszło pięćdziesiąt kilogramów ryb, łowionych pod koniec lat siedemdziesiątych przez statystycznego wędkarza, przypadło szesnaście kilo jej właśnie. Następny na liście, szczupak, wykazywał się już tylko dziewięcioma kilogramami. Odporna na pogarszanie się warunków, w zbiornikach zeutrofizowanych pleni się nadmiernie. Karłowacieje przy tym i jest atakowana przez choroby. Najczęstsza z nich to czarniaczka, wywołana przez pasożyta przywrę, a przejawiająca się licznymi czarnymi plamami rozsypanymi po ciele i płetwach. Skażone nią osobniki trzeba przed zjedzeniem szczególnie starannie wysmażyć, gdyż pasożyt ten może być szkodliwy dla człowieka.
Gdzie łowimy: Jako najbardziej rozpowszechniona ryba naszych wód występuje niemal wszędzie, z wyjątkiem najwyższych, przyźródłowych odcinków górskich rzek oraz niemal całkiem pozbawionych tlenu bajorkach karasiowych. Najkorzystniejsze warunki znajduje w wodach stojących i wolno płynących. Na wszystkich głębokościach; dopiero większe sztuki przechodzą na zdecydowanie przydenny tryb życia. W jeziorach najlepszym miejscem jest zazwyczaj stok ławicy. W rzekach — na skraju nurtu oraz we wstecznych prądach, między innymi za główkami.
Kiedy łowimy: Cały rok, włącznie z łowieniem podlodowym. Jeden z najlepszych okresów przypada na przełom maja i czerwca, kiedy to zanurzona roślinność strefy przybrzeżnej obfituje w ikrę pochodzącą z niedawnego tarła wielu gatunków. Ciągną do niej masowo okazałe płocie, nawet te głębinowe. Łowienie w tym czasie wymaga starannego przestrzegania zasady nienaruszania spokoju miejsc tarłowych; przekonawszy się, np. w wyniku wyciągnięcia na haczyku gałązki oblepionej ikrą, że łowi się w takim miejscu, trzeba je opuścić — niezależnie od tego, jak obfity połów się zapowiada, i mimo przeświadczenia, że uwalnia się tarlisko od zjadaczy ikry; przyroda te sprawy sama reguluje najlepiej. Drugi doskonały okres przypada na koniec lata i wczesną jesień. Wtedy jednak mało kto nastawia się na płocie, mając do wyboru wiele innych, właśnie się po letniej ospałości ruszających gatunków; wśród nich — leszcza.
Na co łowimy: Wszelkie drobne przynęty zwierzęce, zwłaszcza ochotki, białe robaczki; ziarna, zwłaszcza konopie, pszenica, pęczak, oraz inne przynęty roślinne; sztuczne muszki.
Jak łowimy: Przede wszystkim metody spławikowe; na okazy większe, denne — lekkie przystawki. Zacięcie musi być natychmiastowe, gdyż czujna i nieufna płoć natychmiast wypluwa przynętę poczuwszy haczyk. Metoda dotykowa, sztuczna muszka.

  

Partnerzy

http://moczykije.pl/85-katalog-ryb/77-po.html
Do góry