Polish Czech English French German Italian Portuguese Russian Spanish Turkish

Sieja

07. 03. 29
Wpis dodał: Kulashaker
Odsłony: 4450
Nazwa polska: Sieja
Nazwa łacińska: Coregonus lavaretus
Rodzina: siejowate, Coregoninae
 
sieja
 
Wygląd: zależnie od formy mniej lub bardziej smukłe, śledziowate ciało, mała głowa i zaostrzony pysk. Łuski większe niż u gatunków z rodziny fososiowatych. Linia boczna pełna. Niewielki otwór gębowy sięga do przedniej krawędzi oka; może być, w zależności od odmiany, końcowy lub dolny. Na 1. łuku skrzelowym 25-39 (zwykle 30-34) długich, gęsto ustawionych wyrostków filtracyjnych. Ubarwienie: grzbiet niebieskawozielony lub ciemnozielony, bokii brzuch białe do srebrzystych. Dlugość: karłowate (głodowe) formy w ubogich w pokarm jeziorach 10-20 em, średnio 30-50 cm, maksymalnie do 60 cm.
Występowanie: Wielka Brytania, Irlandia, Alpy i ich pogórza, Bałtyk i jego zlewisko, Skandynawia i północna Rosja łącznie z Syberią.
Środowisko: wody rzek i jezior, także Bałtyku.
Tryb życia i rozród: formy wędrowne (jak np. żyjące w Bałtyku) wchodzą na tarło do zatok i zalewów morskich oraz w dolne biegi rzek. Również mieszkanki jezior mogą wpływać w tym celu do wpadających do nich rzek, choć odmiana żyjąca w jez. Bodeńskim trze się w otwartej toni wodnej nad głębokimi miejscami, zwykle w połowie grudnia. W syberyjskich rzekach żyją natomiast karłowate formy osiadłe siei. Tarło w rozmaitych zbiornikach może odbywać się w różnych miesiącach, zwykle jednak trwa od września do grudnia.
Pokarm: w jeziorach głównie planktonowe skorupiaki, ale także larwy i poczwarki owadów, narybek i ikra; w płytkich jeziorach i rzekach również bezkręgowce denne.
Gdzie łowimy: W strefie otwartej wody, czyli plosie albo pelagialu jezior głębokich, czystych, dobrze natlenionych; zanik siejowatych stanowi pierwszą oznakę przechodzenia jeziora w stadium eutroficzne. Żeruje zarówno przy dnie, jak w toni i pod powierzchnią. Do łowienia spod lodu wybiera się miejsca o głębokości – 10,30 m. Istnieją także formy rzeczne, w Polsce prawie nie spotykane.
Kiedy łowimy: Przede wszystkim spod lodu, od początku roku począwszy (okres ochronny państwowy do 31 grudnia, PZW - do 31 stycznia); najlepszy czas przypada na koniec zalegania pokrywy lodowej, czyli na marzec. Potem, już przy wolnej wodzie i ustaleniu się warunków w jeziorze, następuje sezon najlepszy, przypadający przeważnie na maj. Słabsze brania na początku i końcu lata, w jego środku praktycznie ustają.
Na co łowimy: Błystki podlodowe - ciężkie (ze względu na znaczne głębokości), srebrzyste albo perłowe lub szare (naturalny kolor cyny), często częściowo niebieskie lub granatowe; drobne przynęty zwierzęce; sztuczne muszki.
Jak łowimy: Pod lodem prowadzenie błystki przez całą głębokość łowiska - szybciej w dół, wolniej w górę. Przyjęło się ruch ten osiągać nie przez odwijanie żyłki z kołowrotka i ponowne nawijanie, tylko przez opuszczenie przynęty na dno i następnie odchodzenie z wędką od przerębla i powracanie (tzw. na chodzonego). Dawniej wiercono dwa otwory w odległości równej głębokości łowiska, w każdym umieszczano błystkę i chodzono od jednego do drugiego; gdy tu szła w górę, tam upadała. Obecnie przepisy jednoznacznie zabraniają używania dwóch takich wędek jednocześnie. Przy wolnej wodzie zwykłe metody spławikowe, w okresie żerowania siei przy powierzchni - także sztuczna muszka.
  

Partnerzy

http://moczykije.pl/85-katalog-ryb/80-sieja.html
Do góry