Polish Czech English French German Italian Portuguese Russian Spanish Turkish

Katalog ryb

15. 08. 23
Wpis dodał: jokris
Odsłony: 3312

Nazwa

Opis

Amur biały
Nazwa polska: Amur biały
Nazwa łacińska: Ctenopharyngodon idella
Rodzina: karpiowate, Cyprinidae
   
Amur czarny
Nazwa polska: Amur czarny
Nazwa łacińska: Mylopharyngodon piceus
Rodzina: karpiowate, Cyprinidae
   
Bieługa (Wyz)
Nazwa polska: Bieługa (Wyz)
Nazwa łacińska: Huso huso
Rodzina: jesiotrowatewate, Acipenseridae
   
Boleń (Rap) Nazwa polska: Boleń (Rap)
Nazwa łacińska:
Aspius aspius
Rodzina: karpiowate, Cyprinidae
   
Brzana Nazwa polska: Brzana
Nazwa łacińska: Barbus barbus
Rodzina: karpiowate, Cyprinidae
   
Certa Nazwa polska: Certa
Nazwa łacińska: Vimba vimba
Rodzina:
karpiowate, Cyprinidae
   
Ciernik
Nazwa polska: Ciernik
Nazwa łacińska: Gasterosteus aculeatus
Rodzina: ciernikowate, Gasterosteidae
   
Ciosa
Nazwa polska: Ciosa
Nazwa łacińska: Pelecus cultratus
Rodzina: karpiowate, Cyprinidae
   
Głowacica
Nazwa polska: Głowacica
Nazwa łacińska: Hucho hucho
Rodzina: łososiowate, Salmonidae
   
Jazgarz
Nazwa polska: Jazgarz
Nazwa łacińska: Gymnocephalus cernua
Rodzina: okoniowate, Percidae
   
Jaź Nazwa polska: Jaź
Nazwa łacińska:
Leuciscus idus
Rodzina: karpiowate, Cyprinidae
   
Jesiotr adriatycki
Nazwa polska: Jesiotr adriatycki
Nazwa łacińska: Acipenser naccari
Rodzina: jesiotrowatewate, Acipenseridae
   
Jesiotr rosyjski
Nazwa polska: Jesiotr rosyjski
Nazwa łacińska: Acipenser guldenstadti
Rodzina: jesiotrowatewate, Acipenseridae
   
Jesiotr zachodni
Nazwa polska: Jesiotr zachodni
Nazwa łacińska: Acipenser sturio
Rodzina: jesiotrowatewate, Acipenseridae
   
Karaś
Nazwa polska: Karaś
Nazwa łacińska: Carassius carassius
Rodzina: karpiowate, Cyprinidae
   
Karp
Nazwa polska: Karp
Nazwa łacińska: Cyprinus carpio
Rodzina: karpiowate, Cyprinidae
   
Kleń
Nazwa polska: Kleń
Nazwa łacińska: Leucicus cephalus
Rodzina: karpiowate, Cyprinidae
   
Krąp
Nazwa polska: Krąp
Nazwa łacińska: Blicca bjoerkna
Rodzina: karpiowate, Cyprinidae
   
Leszcz
Nazwa polska: Leszcz
Nazwa łacińska: Abramis brama
Rodzina: karpiowate, Cyprinidae
   
Lin
Nazwa polska: Lin
Nazwa łacińska: Tinca tinca
Rodzina: karpiowate, Cyprinidae
   
Miętus
Nazwa polska: Miętus
Nazwa łacińska: Lota lota
Rodzina: dorszowate, Gadiformes
 
   
Okoń
Nazwa polska: Okoń
Nazwa łacińska: Perca fluviatilis
Rodzina: okoniowate, Percidae
   
Pstrąg potokowy
Nazwa polska: Pstrąg potokowy
Nazwa łacińska: Salmo trutta trutta morpha fario
Rodzina: łososiowate, Salmonidae
   
Pstrąg tęczowy
Nazwa polska: Pstrąg tęczowy
Nazwa łacińska: Salmo gaidneri
Rodzina: łososiowate, Salmonidae
   
Pstrąg źródlany
Nazwa polska: Pstrąg źródlany
Nazwa łacińska: Salvelinus fontinalis
Rodzina: łososiowate, Salmonidae
   
Płoć
Nazwa polska: Płoć
Nazwa łacińska: Rutilus rutilus
Rodzina: karpiowate, Cyprinidae
   
Rozpiór
Nazwa polska: Rozpiór
Nazwa łacińska: Abranis ballerus
Rodzina: karpiowate, Cyprinidae
   
Sandacz
Nazwa polska: Sandacz
Nazwa łacińska: Stizostedion lucioperca
Rodzina: okoniowate, Percidae
   
Sieja
Nazwa polska: Sieja
Nazwa łacińska: Coregonus lavaretus
Rodzina: siejowate, Coregoninae
   
Sielawa
Nazwa polska: Sielawa
Nazwa łacińska: Coregonus albula
Rodzina: siejowate, Coregoninae
   
Siewruga
Nazwa polska: Siewruga
Nazwa łacińska: Acipenser stellatus
Rodzina: jesiotrowatewate, Acipenseridae
   
Sterlet
Nazwa polska: Sterlet
Nazwa łacińska: Acipenser ruthenus
Rodzina: jesiotrowatewate, Acipenseridae
   
Sum (Sum zwyczajny)
Nazwa polska: Sum (Sum zwyczajny)
Nazwa łacińska: Silurus aristotelis
Rodzina: sumowate, Siluroidei
   
Szczupak
Nazwa polska: Szczupak
Nazwa łacińska: Esox lucius
Rodzina: szczupakowate, Esocidae
   
Szyp
Nazwa polska: Szyp
Nazwa łacińska: Acipenser nudiventis
Rodzina: jesiotrowatewate, Acipenseridae
   
Ukleja
Nazwa polska: Ukleja
Nazwa łacińska: Alburnus alburnus
Rodzina: karpiowate, Cyprynidae
   
Ukleja biała
Nazwa polska: Ukleja biała
Nazwa łacińska: Alburnus albidus
Rodzina: karpiowate, Cyprynidae
   
Świnka
Nazwa polska: Świnka
Nazwa łacińska: Chondrostoma nasus
Rodzina: karpiowate, Cyprinidae
   
 
  
07. 03. 30
Wpis dodał: Kulashaker
Odsłony: 4496
Nazwa polska: Ukleja biała
Nazwa łacińska: Alburnus albidus
Rodzina: karpiowate, Cyprynidae
 
ukleja_biala
 
Wygląd: maksymalna wysokość ciała dwa razy większa od szerokości trzonu ogonowego. Otwór gębowy półgórny, przecięcie ust nieco skośnie skierowane ku górze; niezgrubiała żuchwa wystająca. Kil brzuszny między płetwami brzusznymi a płetwą odbytową; nie jest pokryty łuskami. Średniej wielkości łuski koliste, 42-51 wzdłuż linii bocznej. Płetwa grzbietowa z 10-12, odbytowa, krótsza niż u uklei, z 14-17 promieniami. Płetwa odbytowa zaczyna się pod tylnym końcem płetwy grzbietowej. Zęby gardłowe dwuszeregowe, drobnopołowkowane 2.5.-5.2. Wyrostki filtracyjne są i długie. Ubarwienie: grzbiet brązowawozielony, boki i brzuch z silnym srebrzystym połyskiem, płetwy szare. Długość: maksymalnie 11 cm.
Występowanie: podgatunek nominotypowy a. albidus żyje w rzekach pd. Wsch. Włoszech (Sale, Sinni, Basento, Ofanto), arborella (A. a alborella) w pn. Włoszech, Dalmacji i Albanii. Arborella odróżnia się bardziej pionowym przecięciem ust, silnie wystającą żuchwą i obecnością szarej smugi wzdłuż boku; Dorasta do 16 cm długości. W jeziorze Prtaspa na granicy Albanii, Macedonii i Grecji żyje A. A. belvica, a z pobliskiej Czarnogóry pokrewny gatunek u. Czarnogórska (A.scoranzoides).
Tryb życia, rozród i pokarm: biologia podgatunku nominotypowego nie została dotychczas poznana. Arborella jest rybą przebywającą przy powierzchni wody. Żywi się planktonem. Tarło odbywa od czerwca do sierpnia, przeważnie nocą, na ławicach żwiru na płytkich miejscach.

  
07. 03. 30
Wpis dodał: Kulashaker
Odsłony: 4521
Nazwa polska: Ukleja 
Nazwa łacińska: Alburnus alburnus
Rodzina: karpiowate, Cyprynidae
 
ukleja
 
Wygląd: smukłe, bocznie spłaszczone ciało; maksymalna wysokość ciała około dwa razy większa od szerokości trzonu ogonowego. Otwór gębowy górny, przecięcie ust prawie pionowe; niezgrubiała żuchwa wystająca. Kil brzuszny (stępka) międry płetwami brzusznymi a płetwą odbytową nie jest pokryty łuskami. Średniej wielkości łuski koliste, 46-53 wzdłuż linii bocznej. Płetwa grzbietowa z 11-12, odbytowa, wyraźnie od niej dłuższa, z 16-23 promieniami. Płetwa odbytowa zaczyna się przed tylnym końcem pletwy grzbietowej. Zęby gardłowe dwuszeregowe, drobnopiłkowane 2.5.-5.2. Wyrostki filtracyjne są gęste, długie i cienkie. Ubarwienie: grzbiet szarozielony do niebieskozielonego, boki i brzuch z silnym srebrzystym połyskiem. Płetwy grzbietowa i ogonowa jasnoszare do zielonkawych, płewy parzyste i odbytowa białawe z pomarańczowymi nasadami. Dlugość: 12-15, do 25 cm.
Występowanie: na północ od Pirenejów i Alp od Anglii (brak w Irlandii i Szkocji) oraz Francji do Uralu i zach. Zakaukazia, dorzecze Dunaju i południowa Skandynawia.
Środowisko: wody stojące i wolno płynące.
Tryb życia: towarzyska ryba przebywająca głównie w przypowierzchniowych warstwach wody, zarówno w strefie przybrzeżnej, jak i otwartej toni wodnej.
Rozród: tarło od kwietnia do czerwca na płytkich, żwirowatych miejscach blisko brzegu. Samica składa przeciętnie 1500 lepkich jaj na kamienie lub rośliny wodne.
Pokarm: zwierzęta planktonowe, larwy owadów i owady spadające na wodę.
Gdzie łowimy: Przypowierzchniowe warstwy wszelkich wód (z wyjątkiem bystrych górskich potoków i zarastających oczek), najchętniej - w miejscach spokojnych.
Kiedy łowimy: W cieplejszej połowie roku bez szczególnych różnic pory czy pogody.
Na co łowimy: Białe robaczki, wyklute z nich mniejsze muchy (pochodzące z muchołapki, nawet miodowej, nie nadają się) i inne drobne przynęty zwierzęce, a także roślinne; sztuczne muszki.
Jak łowimy: Przepływanka przypowierzchniowa, metoda wahadłowa, sztuczna muszka (nie tak łatwo).

  
07. 03. 30
Wpis dodał: Kulashaker
Odsłony: 4757
Nazwa polska: Szyp
Nazwa łacińska: Acipenser nudiventis
Rodzina: jesiotrowatewate, Acipenseridae
 
szyp
 
Wygląd: 12-15 płytek grzbietowych z kolcem za środkiem, 55-56 płytek bocznych i 12-16 płytek brzusznych. Ciało jest uderzająco grube i krępe. Pysk jest krótki i na końcu stożkowaty; warga dolna nie jest pośrodku podzielona. Okrągłe na przekroju wąsiki mają wewnętrzny brzeg postrzępiony. Ubarwienie: zależnie od miejsca przebywania ryby grzbiet może być popielatoszary, czerwonawo lub ciemnobrązowy, boki są jaśniejsze, brzuch podobnie jak płytki kostne jest brudnobiały. Wszystkie płetwy są lekko szare, zaś płetwy brzuszne niekiedy z ciemnymi plamami. Dlugość: rzadko do 200 cm; masa ciała tego jesiotra wynosi przeciętnie 8-10 kg, przy maksymalnych rozmiarach powinna jednak osiągać 40-50 kg.
Występowanie: dorzecze Dunaju, Morze Czarne, Morze Kaspijskie i Jezioro Aralskie.
Tryb życia: znane są 4 odmiany ekologiczne tego gatunku jesiotra. W Dunaju powyżej Żelaznej Bramy (Jugosławia,Rumunia) żyje forma niewędrowna, rozradzająca się w Wagu, Cisie i Maruszy. Pozostałe 3 odmiany to formy wędrowne, anadromiczne, ciągnące z morza do rzek na tarło. W rejonie Morza Kaspijskiego wędrówka rozrodcza może obywać się zarówno jesienią (połączona ze spoczynkiem zimowym w głębokich, spokojnych partiach rzek), jak i dopiero na wiosnę; znanymi rzekami tarliskowymi są Kura, Wołga i Ural. W Jeziorze Aralskim występuje jedynie ciąg zimowy.
Rozród: właściwe tarło wszystkich odmian odbywa się od marca do maja.
Pokarm: bentoniczne bezkręgowce (zwłaszcza mięczaki) i żyjące przy dnie ryby.

  
07. 03. 30
Wpis dodał: Kulashaker
Odsłony: 4628
Nazwa polska: Sterlet
Nazwa łacińska: Acipenser ruthenus
Rodzina: jesiotrowatewate, Acipenseridae
 
sterlet
 
Wygląd: 11-17 płytek grzbietowych z długim, ostrym grzebieniem i hakiem, 60-70 małych, zachodzących dachówkowato na siebie płytek bocznych i 10-18 płytek brzusznych. Ciało jest smukłe. Pysk jest wąski, długi i na końcu lekko zakrzywiony ku górze. Długie wąsiki postrzępione na końcach, przyłożone do tyłu sięgają do przedniego brzegu pyska. Pletwy piersiowe są uderzająco duże. Ubarwienie: grzbiet ciemnoszary, szarobrązowy lub czarnobrązowy, z zielonkawym lub niebieskawym połyskiem, brzuch żóftawo- lub czerwonawobiały, płytki kostne są barwy kości słoniowej. Dlugość: przeważnie 35-110 cm, rzadko do 100 cm (i 6 kg masy ciała).
Występowanie: w rzekach zlewisk mórz Czarnego, Azowskiego i Kaspijskiego, w większych rzekach i jeziorach pn. Rosji i Syberii oraz w niektórych rzekach wpadających do wsch-Bałtyku (np. w Dźwinie). W Polsce kilkakrotn wsiedlany do rzek, dotąd bezskutecznie.
Tryb życia: po okresie spoczynku zimowe w głębokich starorzeczach dojrzałe płcio sterlety ciągną wczesną wiosną w górę rzek. Tak jest np. w Dunaju i jego dopływach, gdz dawniej spotykano sterlety aż koło Ulm, La shut i Laufen.
Rozród: trze się w maju i czerwcu nad żw watym dnem w wartkim nurcie. Jaja średnicy 3 mm zatrzymują się między ziarnami żw Zależnie od wielkości jedna samica skł 11000-140000 jaj. Już po 4-5 dniach wyl się larwy, spływające z prądem.
Pokarm: larwy owadów, skąposzczety, dr skorupiaki, małe ryby.

  
07. 03. 30
Wpis dodał: Kulashaker
Odsłony: 5137
Nazwa polska: Siewruga
Nazwa łacińska: Acipenser stellatus
Rodzina: jesiotrowatewate, Acipenseridae
 
siewruga
 
Wygląd: 10-15 płytek grzbietowych z ostro ku tyłowi zakrzywionym szpicem, 26-40 delikatnych, nie nakrywających się płytek bocznych i 10-12 płytek brzusznych. Bardzo smukłe, wydłużone ciało jest na przekroju okrągłe. Długość wąskiego, spiczastego, zakrzywionego ku górze pyska jest większa od połowy długości głowy; warga dolna jest zawsze pośrodku podzielona. Ubarwienie: grzbiet rdzawoczerwony o niebieskoczarnym odcieniu, boki czerwonawe, brzuch biały o srebrzystym połysku; zdarzają się również niemal czarno ubarwione okazy o szarożółtej barwie brzucha. Spód pyska jest koloru świeżego mięsa, a płytki kostne brudnobiałe. Dlugość: samice do 220 cm (masa ciała 6-8 kg).
Występowanie: Morze Czarne, Kaspijskie i Azowskie oraz wpadające do nich rzeki. Pojedyncze okazy siewrugi spotykano również w Adriatyku koło Zadaru, w Maricy i Jeziorze Aralskim. W Dunaju stwierdzano jej obecność koło Bratystawy, jednak obecnie wędrówki uniemożliwia zapora w Żelaznej Bramie (Jugosławial i Rumunia).
Tryb życia i rozród: ryba wędrowna, anadromiczna - wyróżnia się 2 formy o letnim lub zimowym ciągach rozrodczych. Letnia odmiana ekologiczna wkracza w górę biegu rzek przeważnie niezbyt daleko - jej tarliska znajdują się zwykle w ujściach rzek, często na ławicach żwiru w deltach. Tarło odbywa się w czerwcu, a narybek zaraz wywędrowuje do morza. Siewrugi formy zimowej docierają daleko w górę biegu rzek; trą się od VI do VIII.
Pokarm: larwy owadów, skorupiaki, małe ryby.

  
07. 03. 30
Wpis dodał: Kulashaker
Odsłony: 5507
Nazwa polska: Jesiotr zachodni
Nazwa łacińska: Acipenser sturio
Rodzina: jesiotrowatewate, Acipenseridae
 
jesiotr_zachodni
 
Wygląd: rekinowatego ksztaftu ciało okrywają kostne płytki ułożone w 5 rzędach. Na grzbiecie j. zachodniego znajduje się 9-14 płytek grubszych w części środkowej, gdzie tworzy się rodzaj garbu, na bokach 24-36 płytek ciasno do siebie przylegających i niemal podwójnie tak wysokich jak ich szerokość u podstawy; na brzuchu 8-14 płytek. Długość pyska jest prawie równa długości głowy. Ustawiony w dolnym położeniu otwór gębowy jest bezzębny, ryjkowaty i wysuwalny do przodu. Przed nim znajdują się 4 gładkie, niepostrzępione, tworzące poprzeczny rząd wąsiki, które przyłożone wzdłuż pyska nie sięgają brzegu otworu gębowego. Płetwa grzbietowa jest przesunięta daleko ku tyłowi, górny płat płetwy ogonowej - silnie wydłużony. Ubarwienie: grzbiet popielato- lub brązowoszary z zielonkawym połyskiem, brzuch żółtawy lub biały, mieniący się srebrzyście. Dlugość: 100-200 cm, maksymalnie do 550 cm i ponad 200 kg masy ciała.
Występowanie: europejskie wody przybrzeżne od Islandii i Norwegii do Morza Sródziemnego i Morza Czarnego. W Polsce gatunek ginący, spotykany sporadycznie w dolnym biegu Odry, Zatoce Gdańskiej i dolnej Wiśle, pod ochroną gatunkową.
Tryb życia i rozród: ryba wędrowna, anadromiczna, wpływająca w kwietniu i maju do rzek na tarło. Trze się od czerwca do lipca. Po 1-2 latach młode jesiotry powracają do morza.
Pokarm: bentoniczne bezkręgowce i ryby.

  
07. 03. 30
Wpis dodał: Kulashaker
Odsłony: 5373
Nazwa polska: Jesiotr rosyjski
Nazwa łacińska: Acipenser guldenstadti
Rodzina: jesiotrowatewate, Acipenseridae
 
jesiotr_rosyjski
 
Wygląd: 10-13 płytek grzbietowych z ostrym, zakrzywionym do tylu szpicem (który u starych ryb jest stępiony), 21-50 małych płytek bocznych, oddalonych od siebie tak, że wyraźnie widoczna jest między nimi linia boczna, oraz 8-10 płytek brzusznych. Krępe, wrzecionowate ciało tego jesiotra jest znacznie wyższe niż u pozostałych gatunków z rodzaju jesiotr (Acipenser), a pysk jest krótki i szeroki. Przed małym, szczelinowatym otworem gębowym znajdują się krótkie, zaokrąglone w przekroju wąsiki, które przyłożone do tyłu wzdłuż pyska nie sięgają jego przedniegu brzegu. Dolna warga jest przeważnie pośrodku podzielona. Ubarwienie: grzbiet niebieskawo popielato lub oliwkowoszary, boki jaśniejsze, a brzucó białawy lub brudnożółty. Dlugość: przeważnie 130-250 cm (masa ciała 20-30 kg), maksymalnie do 400 cm (i 160 kg masy ciała).
Występowanie: opisano 3 podgatunki tego jesiotra - w Morzu Czarnym i Azowskim (oraz wpadających doń rzekach od Dunaju po Don) występuje j. kolchidzki (A, g, colchicus), rejony Morza Kaspijskiego zasiedla podga nek nominotypowy (A, g, giildenstadjd, a L kaspijski (A. g. persicus) żyje w pd. rejonach Morza Kaspijskiego i rzekach tej częścijego zlewiska.
Tryb życia i rozród: ryba wędrowna, wkraczająca na tarło do wód słodkich. Odbywający -na wiosnę ciąg rozrodczy zależnie od populacji sięga na różną odległość w górę biegu rzek. Znane są stacjonarne formy niewęd ne tego jesiotra (np. z Wołgi i Dunaju).

  
07. 03. 30
Wpis dodał: Kulashaker
Odsłony: 4600
Nazwa polska: Jesiotr adriatycki
Nazwa łacińska: Acipenser naccari
Rodzina: jesiotrowatewate, Acipenseridae
 
jesiotr_adriatycki
 
Wygląd: 11-14 płytek grzbietowych, 32-42 ciasno do siebie przylegających płytek bocznych (ponad dwukrotnie tak wysokich jak ich szerokość u podstawy) i 8-11 płytek brzusznych. Ryjowaty, skostniały od strony górnej pysk jest umiarkowanej długości jego długość jest zaledwie równa 1/3 długości głowy; jest on w przedniej części zaokrąglony lub stożkowaty. Stosunkowo długie, gładkie, niepostrzępione i okrągłe na przekoju wąsiki przyłożone wzdłuż pyska nie sięgają jednak brzegu otworu gębowego. Ubarwienie: grzbiet może być żółtawy, ochrowy lub niemal czarny; brzuch, podobnie jak duże płytki kostne jest żółtawy lub brudnobiały. Dlugość: 100-150 cm. maksymalnie do 200 cm, jednak tak duże okazy spotyka się bardzo rzadko.
Występowanie: wody przybrzeżne Adriatyku. skąd na tarło wkracza do rzek i potoków Niziny Padańskiej (Padu, Adygi i Tagliamento).
Tryb życia: ryba wędrowna, anadromiczna wpływająca na tarło do wód słodkich. Jej biologia pozostaje w dużym stopniu nieznana.
Rozród: przed zanieczyszczniem i zabudo większych rzek zlewiska Morza Adriatyckie j. adriatycki docierał w czasie wędrówki r rodczej do środkowego ich biegu, gdzie w kwietniu i maju odbywał tarło na głębszych miejscach o silnym prądzie i piaszczystym i żwirowatym dnie.
Uwagi: jesiotr adriatycki był od dawna bar cenioną rybą konsumpcyjną, jednak obe jego populacje są poważnie zagrożone -wie nie obserwuje się już ciągów rozrodczych.

  
07. 03. 30
Wpis dodał: Kulashaker
Odsłony: 6672
Nazwa polska: Bieługa (Wyz)
Nazwa łacińska: Huso huso
Rodzina: jesiotrowatewate, Acipenseridae
 
bieluga
 
Wygląd: 11-15 płytek grzbietowych bez kolców, 40-60 małych, oddalonych od siebie płytek bocznych i 9-12 płytek brzusznych. Stożkowaty pysk jest krótki i gruby. Duży, półksiężycowaty otwór gębowy zajmuje niemal całą dotnę powierzchnię głowy; dolna warga jest pośrodku podzielona. Długie, spłaszczone, frędzlaste wąsiki przyłożone do tyłu wzdłuż pyska sięgają do otworu gębowego. Błony podskrzelowe tworzą z tyłu za cieśnią wolne fałdy zrośnięte ze sobą. Ubarwienie: grzbiet ciemno lub popielatoszary z niebieskawym połyskiem, boki jasnoszare, a brzuch podob-nie jak płytki kostne brudnobiały. Dlugość: obecnie co najwyżej 600-700 cm, dawniej ło-wiono, chociaż rzadko, wspaniałe okazy długości do 900 cm i masie do 1500 kg.
Występowanie: w morzach Czarnym, Azowskim i Kaspijskim, a także w pn. Adriatyku; opisano 4 podgatunki bieługi - podgatunek nominotypowy (H. h. huso) zasiedla zach. rejony Morza Czarnego i Adriatyk, H. h. orientalis wsch. część Morza Czarnego, H. h. moeticus Morze Azowskie, a H. h. caspius Morze Kaspijskie.
Tryb życia: ryba wędrowna, docierająca dawniej na tarło daleko w górę rzek. Najsilniejszy ciąg rozrodczy z Morza Czarnego obserwowano w Dunaju (docierała wówczas aż po Bawarię), dzisiaj jedynie do Żelaznej Bramy (Jugosławia, Rumunia).
Rozród: trze się w kwietniu i maju. Jaja są składane w liczbie 360 000-7 500 000.
Pokarm: bezkręgowce, w starszym wieku niemal wyłącznie ryby.

  

Podkategorie

Partnerzy

http://moczykije.pl/katalog-ryb-przeglad.html
Do góry